Zestig jaar geleden buren, nu ‘huisgenoten’ in Berkumstede

Gerrie van Santen (85) en Antje Pander (88) zijn beste vriendinnen en wonen allebei in Berkumstede. Ze zien elkaar dagelijks en zijn vaak samen te vinden in het restaurant. ‘Stoffer en blik’ noemde een medewerker hen ooit voor de grap, omdat ze zo hecht zijn. Gerrie en Antje vertellen over hun 62 jaar durende vriendschap.

De eerste keer dat Gerrie en Antje elkaar spraken, was via de telefoon. ‘Dat was 62 jaar geleden’, zegt Gerrie. Het begon als een zakelijk contact. ‘Gerries vader bouwde een aantal huizenblokken in Berkum’, legt Antje uit. ‘In een van die huizen ging ik wonen, samen met mijn man. Gerrie werkte bij haar vader op kantoor en belde mij vaak voor overleg.

Meteen een klik
Gerrie en haar man gingen in een van de andere huizen wonen. ‘De eerste keer dat we elkaar in het echt zagen, liep ik bij haar de keuken binnen’, vertelt Antje. ‘Bleek dat haar man daar druk bezig was met de vloer. ‘Pas op’, riep hij snel. ‘Het ging nog net goed. We moesten er samen meteen om lachen. Vanaf dat moment hadden we een klik.’ Ze bleken allebei net getrouwd, een dag na elkaar. Ook hun kinderen werden in dezelfde periode geboren. ‘We gingen vaak samen wandelen, richting Bergklooster en de Agnietenberg’, vertelt Gerrie. Ook hun echtgenoten konden goed met elkaar overweg. Toen Gerrie met haar gezin op vakantie was in Nijverdal, ging Antje samen met haar man en haar inmiddels twee kinderen op bezoek. ‘Op de brommer’, lacht ze. ‘Met allebei een kind achterop.’

Voelt als familie
In 1969 verhuisde Gerrie naar Aalsmeer voor het werk van haar man. Het contact verwaterde, maar werd 28 jaar later hersteld toen het echtpaar naar Ommen verhuisde. Hun band werd nog hechter toen ze 15 jaar later naar het huidige Berkumstede verhuisden, waar Antje en haar man toen al een jaar woonden. ‘Het was hartstikke fijn dat Gerrie hier kwam wonen. Niet dat ik hier geen contacten had hoor, maar Gerrie voelt als familie.’ ‘Ook voor onze kinderen’, zegt Gerrie. ‘Als mijn dochter iets voor mij knutselt, maakt ze vaak ook iets voor Antje. En als Antjes zoon met oud en nieuw oliebollen bakt, neemt hij er ook altijd een paar voor mij mee.’

Stoffer en blik
De twee vriendinnen spreken elkaar dagelijks. ‘Iedere avond bellen we elkaar even om te horen hoe het is’, zegt Gerrie. ‘En overdag zoeken we elkaar vaak op. Meestal beneden in het restaurant. Daar drinken we samen koffie, spelen we een potje rummikub of doen we mee aan gezamenlijke activiteiten, zoals bingo of Japans biljart.’ Antje: ‘Gisteravond was er een zangeres. We zaten gezellig aan tafel met een aantal anderen. We hebben zo vreselijk gelachen.’ ‘Een van de vorige restaurantmedewerkers had zelfs een bijnaam voor ons’, zegt Gerrie lachend. ‘Stoffer en blik, omdat we zo vaak samen zijn.’ 

Verschillen en overeenkomsten
Ondanks hun hechte vriendschap, zijn ze heel verschillend, beamen ze allebei. ‘Ik kan tegen mensen opkijken, zoals tegen de chirurg of de dominee’, zegt Gerrie. ‘Terwijl ik denk: we zijn allemaal een radertje in de maatschappij. Het gaat om wie je bent als mens, niet om je positie’, vult Antje aan. ‘Ook ben ik meer een flapuit, terwijl Gerrie meer een binnenvetter is. Maar ze is altijd heel attent, meelevend en zorgzaam.’ ‘Dat geldt ook voor Antje’, reageert Gerrie.

‘Wij raken nooit uitgepraat’

Behalve dat er veel wordt gelachen, hebben de twee ook veel steun bij elkaar. ‘Bijvoorbeeld toen onze mannen overleden’, zegt Antje. ‘En later, toen mijn zoon in 2020 overleed.’ Gerrie: ‘Op zo’n moment zoeken we elkaar op. Even een knuffel geven, de tranen laten gaan.’ Antje: ‘Ik heb hier natuurlijk ook andere contacten, maar aan Gerrie vertel ik meer dan aan anderen, en zij tegen mij. Dat komt door ons gedeelde verleden.’ 

Laatst zat ik met Gerrie en een aantal anderen in het restaurant. Toen we weer naar onze eigen woning liepen, stonden we nog even samen voor de lift te kletsen. ‘Zijn jullie nou nog niet uitgepraat?’ riep iemand naar ons. ‘Nee’, lachte ik. Wij raken nooit uitgepraat.’