Twee generaties onder één dak

Aly is al vanaf 1998 werkzaam in de ouderenzorg. Eerst als gastvrouw bij het Zonnehuis en daarna bij De Riethorst, waar ze na haar pensioen is gebleven als vrijwilliger. Leuke bijkomstigheid: haar kleindochter Dana werkt bij dezelfde locatie. Aly wees haar namelijk op het vakantiewerk bij Vereen. Toen is Dana aan de slag gegaan. Ze heeft nu een bijbaan naast haar studie. ‘We wisselen regelmatig ervaringen uit met elkaar’.

‘Mijn schoonmoeder verhuisde naar het Zonnehuis. Zo ben ik daar terechtgekomen’, vertelt Aly. ‘Zo ben ik in het Zonnehuis terechtgekomen. Ik was er praktisch elke middag. En als het nodig was, stak ik daar de handen uit de mouwen. Na haar overlijden heb ik 10 jaar als gastvrouw op één van de afdelingen gewerkt. Toen Het Zonnehuis in 2007 verhuisde naar Stadshagen, ging Aly bij de Riethorst aan de slag als huiskamerbegeleider. Uiteindelijk heb ik tot aan mijn pensioen in 2017 in de Riethorst gewerkt.

Blijvende inzet

Aly: ‘Toen ik met pensioen ging, heb ik eerst 3 maanden voor mezelf de tijd genomen. Mijn partner was inmiddels overleden en het vrijwilligerswerk gaf mij een zinvolle invulling van mijn tijd. In 2018 werd ik bestuurslid van de Vrienden Van de Riethorst (VVR).’

‘Op woensdag ben ik hier altijd en één keer in de twee weken op zondag. Eerst maak ik altijd de toetjes klaar, want daar houd ik erg van. Daarna dek ik de tafel en help ik met het opscheppen. Na het eten lezen we uit een dagboek aan tafel. Vervolgens ruim ik alles op, vul ik de vaatwasser en zet ik koffie voor de bewoners. Ik probeer er altijd iets gezelligs van te maken.’ 

Van vakantiewerk naar bijbaan

Dana werkt vanaf het voorjaar van 2024 bij De Riethorst: ‘Ik heb een soort tussenstop gemaakt met school. Daardoor had ik al vroeg zomervakantie. Oma had een link doorgestuurd, dat ze hier vakantiekrachten zochten. Eerst was ik niet zo enthousiast en leek het me niet per se iets voor mij. Maar ik ben toch een keer met oma meegegaan om te kijken hoe het er hier aan toe gaat. Dat heeft mij overgehaald. Ik vond het eerst best een beetje eng. Er kan allerlei gedrag voorkomen bij dementie, ook agressie. Ik werk als medewerker wonen en leven in de huiskamers. Dat gaat om welzijn, maar er hoort ook altijd een stukje schoonmaak bij. Bijvoorbeeld na het eten alles opruimen, kantoren of kamers schoonmaken, de was opruimen en het voorraadbeheer van de boodschappen doen. Maar het leukste vind ik om met de bewoners te kletsen, te eten en activiteiten te doen. Mijn vakantiebaan is vorig jaar overgegaan in een 0-urencontract. Dus nu doe ik dit als bijbaan naast mijn opleiding Leisure & Hospitality.’

Ervaringen uitwisselen
Ondanks dat Dana en Aly op dezelfde locatie werken, zijn zij er niet vaak tegelijk. ‘Ik bel vaak als ik naar huis fiets met oma en dan vertel ik wat ik die dag heb meegemaakt. Oma kan door haar ervaring tips 
geven over het omgaan met mensen met dementie. Het is fijn als ze mij daar iets over kan uitleggen. Ze vertelt ook wat bewoners leuk vinden om te doen of wat voor tv-programma interessant zou kunnen zijn.’ Aly kijkt naar Dana en zegt: ‘De BrainTrainer bijvoorbeeld, heb je die weleens gepakt?’ Dana schudt haar hoofd: ‘Nee, dat ken ik niet.’

‘Het is een heel groot scherm dat je aan kunt zetten en dan kan je een onderwerp kiezen’, legt Aly uit. Bijvoorbeeld over het Koninklijk Huis, rekenen of taal. Vervolgens kan je het niveau instellen en dan komen er vragen met meerkeuze-antwoorden. Hartstikke leuk.’ Dana kijkt geïnteresseerd: ‘Oh, dat ga ik zeker een keer uitproberen!’ 

Betrokkenheid en blijdschap
Op de vraag wat haar de meeste voldoening geeft, zegt Dana: ‘De bewoners proberen blij te maken, want het is natuurlijk niet altijd makkelijk als ze in de war zijn. Ik probeer er het beste van te maken door iets leuks met ze te doen. Laatst ging ik sjoelen met een meneer die een vrij ernstige mate van dementie heeft. Ik legde uit hoe het sjoelen werkt, en toen hij het eenmaal doorhad, zag je dat het er nog in zat van vroeger. Dat was mooi om te zien.’ Ook Aly haalt veel voldoening uit haar werkzaamheden: ‘Ik ben hier nog nooit met tegenzin naartoe gegaan. Het personeel is blij als ik er ben. Het scheelt ze ook tijd. Als ik er nog ben, kan de verzorging alvast iets anders gaan doen, zoals een bewoner naar bed brengen of een rapportage schrijven. En als de nood hoog is vanwege personeelstekort of ziekte, dan kijk ik of iets kan betekenen. Als ik weer naar huis ga, zeggen ze altijd: ‘Aly, bedankt hè, het was weer gezellig.’ Het feit dat ik bedankt word dat ik er geweest ben, maakt dat ik met een voldaan gevoel naar huis ga.’

Vroeger en nu
Aly: ‘Het verschil met vroeger is dat de zorgbehoefte nu veel groter is als iemand hier komt te wonen. Een paar jaar geleden kon je bij wijze van spreken nog denken: waarom woont deze mevrouw of meneer hier? Dat is nu niet meer zo. En de werkdruk is tegenwoordig hoger. ‘Wat ik zo mooi vind aan de Riethorst is dat iedereen zijn best doet om het kleinschalig te houden. Er wonen 30 bewoners, allemaal met dementie. Het personeel heeft hier ook veel lief en leed met elkaar gedeeld. Dat zorgt voor verbinding en korte lijntjes. Ondanks het personeelstekort proberen we er toch wat van te maken met elkaar. En ik ben blij dat ik daar nog steeds een klein stukje aan mag bijdragen.’