Hoe logeerzorg ruimte gaf

De man van Ingrid, Egbert Oudhof (57), kreeg in 2012 te horen dat hij een hersentumor had. In 2018 kwam daar de diagnose MS bij. Ingrid (56): ‘In de tussentijd hadden de bestraling en chemo ook zijn gezonde hersencellen aangetast. Na verloop van tijd moest ik overal achteraan en alles checken. Vragen die ik stelde, kwamen niet meer goed bij hem binnen. Ook koken ging steeds moeizamer. Op den duur moest hij recepten tien keer lezen, en dan nog kwam hij er niet uit. Als ik vroeg of hij de airfryer wilde aanzetten, bleef het stil. Hij stond in de keuken te kijken, geen idee wat hij moest doen.’

Ingrid en Egbert kregen in die tijd hulp van InteraktContour, gespecialiseerd in begeleiding, behandeling en zorg aan mensen met niet-aangeboren hersenletsel. ‘Op een gegeven moment deed ik niks anders dan huilen als zij langskwamen’, vertelt Ingrid. ‘Ik kreeg ook woedeaanvallen, niks voor mij. Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat er iets moest gebeuren.’

Mogelijkheden voor logeerzorg bespreken
De begeleider vanuit InteraktContour nam contact op met de afdeling zorgbemiddeling en advies van Vereen om de mogelijkheden voor logeerzorg te bespreken. Bij logeerzorg verblijft de zorgvrager op een locatie met passende zorg en begeleiding, om de naaste te ontlasten. Afhankelijk van de situatie wordt logeerzorg vergoed vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) of de Wet langdurige zorg (Wlz). Hoe lang iemand kan logeren, hangt af van het ‘potje’ waaruit de zorg wordt vergoed. Ook zelf deze zorg inkopen is een mogelijkheid.

Wanneer Vereen een aanvraag krijgt voor logeerzorg, kijken consulenten van Vereen of de gevraagde zorg kan worden geleverd, wat de verwachtingen zijn en of er op het gewenste moment plek is. Wie daar behoefte aan heeft, kan eerst komen kijken en kennismaken op de afdeling.

De zorg uit handen geven
Voor Egbert en Ingrid was een kennismaking niet nodig, vertelt Ingrid. ‘We hadden er alle vertrouwen in. We zaten al zo lang in het proces van achteruitgang. Ook voor onze relatie was dat pittig. Dat maakte de beslissing makkelijker. Egbert gunde mij én hemzelf rust. En die vond hij daar. Met zijn laptop met boeken, zijn tablet en rolstoel heeft hij zich goed vermaakt. En voor mij was het ook heerlijk. Ik kon de zorg gelukkig meteen goed uit handen geven. Wat ik tijdens zijn afwezigheid allemaal heb gedaan, weet ik niet eens meer. Niks bijzonders in elk geval. Op de bank een film kijken, gewoon tijd voor mezelf nemen. Heel gewone dingen, die normaal niet konden.

Kans om bij te tanken
Op dit moment biedt Vereen logeerzorg aan op de Kievitsbloem en Rivierenhof. Egbert logeerde meerdere keren op de Kievitsbloem in Zwolle-Zuid. ‘We zijn allebei nog relatief jong. Ik heb naast de zorg voor Egbert ook nog mijn werk in de zorg en was een tijdlang mantelzorger voor mijn zoon. Het emmertje is dan snel vol’, vertelt Ingrid. ‘Het logeren gaf mij de kans om even bij te tanken. En het scheelt dat Egbert het ook prima vond. Wat voor hem veel scheelde, was dat hij daar werd geholpen met douchen. Daardoor hield hij energie over en kon hij bijvoorbeeld nog even naar het winkelcentrum in de buurt.’

‘Alles wat ik nodig heb’
Sinds eind 2025 woont Egbert permanent in de Kievitsbloem. ‘Hij heeft twee keer een zware longontsteking gehad, waarbij hij zo was verzwakt dat hij zijn benen niet meer kon gebruiken. En in ons kleine appartement is geen plek voor hulpmiddelen, zoals een tillift. We hadden er al vaker over gespro ken dat er een moment zou komen waarop logeer zorg niet meer voldoende zou zijn. Toen hij weer een keer een weekje logeerde in de Kievitsbloem en ik op vakantie was op Lanzarote, kreeg ik een telefoontje dat er een kamer voor permanente bewoning beschikbaar was. Egbert zag het meteen zitten. Hij zei: ‘Ik heb hier alles wat ik nodig heb.’  We hadden het natuurlijk liever anders gezien. Je gaat er niet van uit dat je op zo’n jonge leeftijd al om zo’n reden gescheiden moet wonen. Maar we zien elkaar natuurlijk vaak en bellen en appen. Dit is voor ons de beste oplossing.’