‘Juist de kleine genietmomenten zijn zo belangrijk’

Een fotograaf en zijn dochter 

Harry ten Klooster (78) woont sinds mei 2024 bij de Kievitsbloem, een locatie van Vereen in Zwolle-Zuid. Jarenlang was hij een bekende fotograaf in Zwolle. Zijn dochter Wendy werkt zelf ook bij de Kievitsbloem, als medisch pedicure. 

Haar rol als naaste en de kracht van het netwerk 

Wendy’s moeder, de vrouw van Harry, ondersteunde hem lange tijd. Toen zij in april 2022 overleed, nam Wendy steeds meer taken op zich. Ze regelde onder andere huishoudelijke hulp en thuiszorg. Ook legde ze contact met een casemanager, die mensen met dementie en hun naasten begeleidt en helpt bij het regelen van passende ondersteuning. “Toen mijn vader nog thuis woonde, ging dat steeds moeilijker. Ik hielp hem met zijn eten, afspraken en dagelijkse bezigheden. Ook ging ik vaak met hem mee naar het ziekenhuis. Na meerdere operaties aan zijn voet kon hij niet meer veilig thuis wonen. Sinds mei 2024 woont hij bij de Kievitsbloem.” 

Ook het netwerk om Harry heen speelde een belangrijke rol. “Mijn vader kan moeilijk alleen zijn en stilzitten. Ik had daarom een netwerk van mensen uit Zwolle om hem heen verzameld. Als hij ging wandelen en niet meer wist hoe hij thuis moest komen, hielpen zij om hem veilig terug te brengen.” 

Zorgen voor een ander begint bij jezelf

De zorg voor haar vader was uiteindelijk niet meer te combineren met vier of vijf dagen werken. Daarom ging Wendy minder werken. Ook besloot ze haar vader iets minder vaak te bezoeken om zelf tot rust te komen. “Ik ben er met liefde voor hem, maar het is zwaar. Als je niet goed voor jezelf zorgt, kun je er ook niet goed voor een naaste zijn.” 

Wendy werkt als medisch pedicure bij de Kievitsbloem. Daardoor kan ze haar werk soms combineren met een bezoek aan haar vader. Ze verzorgt dan zijn voeten, maakt zijn kamer wat netter of drinkt samen met hem koffie. 

Genieten van wat wel kan 

Ondanks de moeilijke momenten probeert Wendy vooral te genieten van wat ze samen kunnen doen. Ze bekijken fotoalbums met beelden uit zijn leven, zijn tekeningen, schilderijen en trouwreportages. Ook luisteren ze naar muziek. “Als we in de auto zitten, doen we soms alsof iedere drempel een achtbaan is. Dan gaan onze handen omhoog. Of we zetten muziek aan en mijn vader neuriet mee.” 

Wat Wendy andere naasten vooral wil meegeven, is om aandacht te houden voor die kleine momenten. “Misschien herkent mijn vader mij op een dag niet meer. Ik hoop dat het vertrouwde gevoel dan blijft. Dat hij door de manier waarop ik met hem omga toch voelt dat het goed is dat ik er ben.” 

Van herinneringen naar een boek 

De bijzondere momenten met haar vader vormden de aanleiding voor Wendy’s boek. Ze begon met het opschrijven van grappige uitspraken en belevenissen. “Het hielp mij ook om alles wat er gebeurde te verwerken.” Toen Wendy haar verhalen liet lezen aan mensen om haar heen, merkte ze hoeveel herkenning ze opriepen.  
 
Voor Wendy heeft het boek nog een tweede betekenis. “Mijn vader heeft als fotograaf altijd anderen in de schijnwerpers gezet. Nu kan ik hem een keer in de schijnwerpers zetten. Zo blijven zijn foto’s en verhalen bewaard. Ik wist dat hij als fotograaf iets voor Zwolle had betekend, maar niet dat hij zoveel mensen had geraakt. Dat vind ik hartverwarmend.” 

Met haar boek hoopt ze ook anderen te raken die zorgen voor hun naasten. Ze schrijft over zorgen voor iemand en verlies, maar vooral ook over humor en samen genieten. “Het is intensief. Toch zijn er ook zoveel mooie momenten. Soms is het lastig om die nog te zien. Humor helpt daarbij. Ik kan soms enorm om mijn vader lachen.” 
 
Een duim omhoog  

Harry geniet zelf ook van alle aandacht. Tijdens een interview met RTV Oost pakte hij zijn camera er weer bij. Terwijl Wendy haar verhaal vertelde, stak hij regelmatig zijn duim naar haar op. “Hij vond het geweldig en steunde mij tijdens het interview. Dat was heel bijzonder om te zien.” 

Het boek En toen was er koffie is te koop bij Primera Kosterman in Zwolle. 

Foto's door: Peter Denekamp