Fietsvrijwilliger Casper: 'Wind mee'

We beginnen altijd met wind tegen. Dan kan het daarna alleen maar meevallen. Elke week gaan we erop uit, meneer Jansen en ik. Op de knaloranje duofiets van het Zonnehuis. We zitten naast elkaar, elk op zijn eigen stoel, met eigen trappers en stuur. Het enige verschil is dat mijn stuur kan draaien, het zijne niet. Lopen kan meneer Jansen tamelijk slecht. Met de rollator van zijn afdeling naar de ontvangsthal waar de duofiets staat is een hele reis. Voeten, knieën, heupen, niks werkt mee. Het lastigste is nog wel de rollator zelf, die er steeds zonder meneer Jansen vandoor lijkt te willen gaan. Gelukkig hebben we geen haast. Ondanks de ongemakken blijft meneer Jansen de vrolijkheid zelve. Het trage ‘rollatoren’ biedt ons de mogelijkheid met iedereen die we tegen komen een praatje te maken. Meneer Jansen kent iedereen en iedereen kent hem.

Eenmaal geïnstalleerd op de duofiets is hij in zijn element. Waar het lopen grote moeite kost, gaat het fietsen kinderlijk eenvoudig. Zonder problemen begint hij enthousiast te trappen en kan dat gerust een uur volhouden. Een rondje om de Milligerplas, langs het Zwarte Water of de IJssel, de wind bepaalt waar we heen gaan. Heuvelaf gaan we lekker hard, maar bij een dijk of brug gebruiken we dankbaar de elektrische ondersteuning van de fiets. Zwaaien doen we graag, naar spelende kinderen of mensen die hun hond uitlaten. Kletsen doen we ook samen, over wat we onderweg tegenkomen. De nieuwe huizen in De Tippe die we week in week uit verder gebouwd zien worden of juist plekken die er nog net zo bijliggen als vroeger. Meneer Jansen weet niet alles meer, maar van iets langer geleden zitten er nog veel verhalen in zijn hoofd. Van jongs af aan schildert hij al en dat doet hij nog steeds graag. Sommige plekjes in de stad heeft hij al meerdere keren vereeuwigd. We krijgen de wind weer in de rug en ruiken de stal. De koffie lonkt. We parkeren de duofiets weer in de hal en nemen de rollator mee naar boven.

Bij vertrek groet meneer Jansen zijn medebewoners steevast en roept uitbundig ‘Tot volgende week!’. Verbazingwekkend genoeg lijkt alles als we weer terug zijn meestal nog precies hetzelfde. De andere bewoners zitten doorgaans nog op dezelfde plek aan de eettafel. Wat wij in de tussentijd gezien hebben nemen we mee in ons hoofd. Volgende week gaan we weer op pad. Ik ben benieuwd uit welke hoek de wind dan waait.